من جوی آبی را می شناسم

که وقیحانه زلال است

              وقتی ۱۱ ساله بودم

   کنارش شعر می نوشتم

           حالا شعر می خوانم

       و به جنازه ی زندگی ام نگاه می کنم

                      با چشمان بی حالتی

           که ته آب افتاده است

              من جوی آبی را می شناسم

                  که بی تفاوت است

             اما من کنار آن بودم

                      که خیانتت روحم را جوید

                  آن جا بود که فهمیدم

              دنیا شبیه ناودانیست

                  پر از فضله ی کلاغ...

  و پاکی جوی آب وحشیانه ادامه دارد...